Mijn ervaring op The Georgia Trail: wandelen door de ruige Kaukasus

Georgië is zo’n zeldzame bestemming die je vanaf het allereerste moment betovert. Ver weg van het massatoerisme, diep verscholen in de majestueuze Kaukasus, vind je een wereld van woeste bergtoppen, imposante gletsjers en eeuwenoude tradities. Tijdens The Georgia Trail trek je door schilderachtige valleien en passeer je afgezonderde bergdorpen waar de tijd lijkt te hebben stilgestaan.

Als gepassioneerde hiker verzamel ik al jaren prachtige kilometers op mijn teller. Mijn wandelschoenen deden al The Madeira Trail, The Dolomiti Trail, The Jordan Trail, The Iceland Trail en door de indrukwekkende nationale parken van Canada. Toch heeft elke bergketen zijn eigen unieke karakter. Voorafgaand aan deze reis stelde ik me de Kaukasus voor als een fascinerende kruising tussen de ruige valleien van Kirgizië en de groene, wilde bergweides van de Balkan.

Achteraf kan ik volmondig zeggen: The Georgia Trail voldeed aan werkelijk ál die verwachtingen, en ging er zelfs ruimschoots overheen. De combinatie van torenhoge, besneeuwde bergtoppen met immense gletsjers op de achtergrond en de dichtbegroeide, weelderige valleien vol kleurrijke bloemen is werkelijk uniek. Samen met een hechte groep van vijf vrienden begon ik aan dit bergavontuur, klaar om ons onder te dompelen in de ruige wildernis van Svanetië.

Wat vanaf het allereerste moment de meeste indruk op me maakte, was de intense afgelegenheid van de regio. De reis er naartoe is al een avontuur op zich: vanaf de bewoonde wereld is het een flinke rit over kronkelende wegen om de uitvalsbasis Mestia te bereiken. Maar zodra je eenmaal op pad bent, laat je de beschaving pas echt achter je.

Tijdens de wandeldagen doorkruis je piepkleine, authentieke bergdorpen die zo geïsoleerd liggen dat ze voor normale personenauto’s onbereikbaar zijn, alleen stevige 4×4-voertuigen kunnen hier over de ruwe zandpaden oversteken. Wandelend tussen deze nederzettingen voel je je echt even helemaal alleen op de wereld. Je bent overgeleverd aan de elementen, de majestueuze stilte van de bergen en het constante geluid van stromend beweekwater. Het is een zeldzame vorm van rust die je in West-Europa bijna nergens meer vindt. Via een georganiseerde route van The Georgia Trail ervaar je deze ongerepte wildernis op een veilige en toegankelijke manier.

Qua fysieke zwaarte is de tocht voor iedereen met een goede basisconditie goed te doen. Omdat ik al de nodige wandelervaring op zak had, vond ik het algemene niveau erg prettig en toegankelijk. Toch mag je de Kaukasus zeker niet onderschatten.

Er zitten dagen tussen waarin je flink wat hoogtemeters moet overbruggen. Zo herinner ik me een specifieke wandeldag met een behoorlijk steile en langdurige klim. Het vergde flink wat zweet, doorzettingsvermogen en een strak wandelritme om de top van de bergpas te bereiken. Maar juist die fysieke inspanning maakt de voldoening op het hoogste punt duizendmaal groter. Zodra je boven staat, uitkijkt over de eindeloze bergketens en de frisse wind over je gezicht voelt waaien, ben je al die steile meters op slag vergeten.

Eerlijk is eerlijk: op dit pad leek werkelijk elke dag de vorige te overtreffen qua natuurschoon. Als ik echter één absoluut hoogtepunt moet kiezen, dan is het zonder twijfel de derde wandeldag. Na een pittige klim bereikten we rond middagstijd de top van een hoge bergpas. Hier besloten we onze rugzakken af te doen en te lunchen met het meest spectaculaire uitzicht dat je je kunt voorstellen: direct tegenover een gigantische, imposante gletsjer.

Omdat we in het hart van de zomer wandelden, was de gletsjer volop in beweging. Terwijl we op de bergkam zaten te eten, zagen we met regelmaat enorme strakblauwe ijsblokken afbreken. Het donderende, echoënde geluid dat door de vallei rolde wanneer het ijs naar beneden stortte, gaf een ontzagwekkend gevoel van de pure kracht van de natuur.

Een ander magisch moment was onze aankomst in Ushguli. Dit sprookjesachtige dorpje geldt als een van de hoogst gelegen permanent bewoonde nederzettingen van Europa. De aanblik van de tientallen middeleeuwse stenen woontorens, met op de achtergrond de kolossale, met sneeuw bedekte flanken van de berg Shkhara (met 5.193 meter de hoogste berg van Georgië), leek wel rechtstreeks uit een historisch prentenboek te komen.

Naast de natuur zijn het juist de kleine, onverwachte ontmoetingen die een reis onvergetelijk maken. In en rond de bergdorpen van Svanetië lopen gedomesticeerde dieren volledig vrij rond. Koeien die op hun gemak op het wandelpad liggen te herkauwen, scharrelende varkentjes en dartele paarden zijn hier de gewoonste zaak van de wereld.

Toen we op een ochtend het dorpje Adishi verlieten en onze weg vervolgden richting de vallei, kregen we ineens gezelschap van een vrolijk, jong paard. Het dier sloot zich spontaan aan bij onze groep van vijf en bleef kilometers lang rustig naast ons meelopen. Onderweg hinnikte hij vriendelijk naar andere paarden in de verte, maar hij bleef trouw in ons spoor wandelen. Pas toen we na een flinke tippel bij de brede bergrivier aankwamen, zag hij aan de overkant zijn moeder staan en draafde hij vrolijk naar haar toe. Voor een paar uur voelde het paard echt als het zesde lid van ons wandelteam!

Als ik deze tocht één specifieke geur zou moeten geven, dan is het zonder twijfel de aromatische geur van wilde bloemen. De alpine weides stonden tijdens onze reis volop in bloei. Kilometers lang wandelden we door een bont gekleurde bloemenzee, waarbij een heerlijke, frisse en natuurlijke parfum ons continu omhulde.

En na zo’n lange dag door de buitenlucht te hebben gestruind, gaat er niets boven de Georgische keuken. Georgië staat bekend om haar rijke, comfortabele maaltijden en die stelden absoluut niet teleur. Hoewel het beroemde kaasbrood Khachapuri erg smaakvol is, werd Khinkali mijn absolute favoriet. Dit zijn grote, deegknoedels gevuld met gekruid gehakt en een heerlijke warme bouillon. De kunst is om aan de bovenkant een klein hapje te nemen, de warme sjot bouillon eruit te drinken en vervolgens de rest van de dumpling op te eten. Na urenlang benenmaken op het pad is dit werkelijk de ultieme comfort food!

Wat The Georgia Trail zo bijzonder maakt ten opzichte van veel andere georganiseerde bergtochten, is de manier waarop je overnacht. Je slaapt namelijk niet in grote, anonieme hotels, maar in authentieke, familiegedreven guesthouses. Plaatselijke families stellen hun eigen huis open of hebben een klein, gezellig bijgebouw ingericht voor de wandelaars.

De gastvrijheid van deze mensen is hartverwarmend. Na een lange dag hiken schuif je gewoon aan bij de familie aan de lange eettafel, die vol staat met zelfgemaakte, traditionele gerechten en verse salades uit eigen tuin. ’s Avonds proost je samen met de gastheer op het leven met een glaasje lokale Chicha (traditionele sterke drank) of een heerlijke huisgemaakte wijn. Het samen delen van kamers met vrienden en de wetenschap dat er elke avond een warm, comfortabel bed op je wacht, maakt de tocht zowel avontuurlijk als heel erg prettig.

Terugkijkend op dit avontuur op The Georgia Trail realisereer ik me weer hoe immens groot en divers onze wereld is. Het contrast tussen het bruisende, moderne stadsleven van de hoofdstad Tbilisi en het traditionele, eenvoudige leven in de geïsoleerde bergdorpjes van Svanetië is gigantisch. Het zien van deze levenswijze – waar de natuur nog altijd het dagritme bepaalt – relativeert ontzettend veel en geeft je bij thuiskomst een frisse, waardevolle blik op je eigen dagelijkse routine.

Twijfel je nog om deze reis te boeken? Mijn advies is simpel: aarzel niet en ga! Laat je betoveren door de ongerepte natuur, het krakende ijs van de gletsjers, het rijke culturele erfgoed en bovenal de onvergetelijke, oprechte gastvrijheid van de Georgische bevolking. Dit is een avontuur dat een diepe, blijvende indruk achterlaat.